De Cascade in Jerevan: trappen, kunst en uitzicht
Iedereen die in Jerevan komt, belandt vroeg of laat onderaan een enorme witte trap. Dat is de Cascade, een van de bekendste plekken van de stad. De Cascade in…
Owner · 08-11-2026
Iedereen die in Jerevan komt, belandt vroeg of laat onderaan een enorme witte trap. Dat is de Cascade, een van de bekendste plekken van de stad. De Cascade in Jerevan loopt vanaf het centrum de heuvel op, met terrassen, fonteinen en beelden, en bovenaan een uitzicht waar je even stil van wordt.
Het is een plek die op bijna elke foto van de stad terugkomt, van ansichtkaarten tot reisgidsen, maar die je pas echt begrijpt als je er een avond hebt doorgebracht. Overdag is het een museum in de open lucht. 's Avonds is het de huiskamer van de stad.
Een stad op de tekentafel
Om de Cascade te begrijpen, moet je even terug naar het begin van de twintigste eeuw. Jerevan was toen nog een vrij kleine stad met lage huizen en smalle straatjes. In de jaren twintig kreeg architect Aleksandr Tamanjan de opdracht om er een moderne hoofdstad van te maken. Hij ontwierp brede lanen, pleinen in een cirkel rond het centrum en gebouwen van het lichte tufsteen dat in de omgeving wordt gewonnen. Veel van wat je nu in het centrum ziet, gaat terug op zijn plannen, zoals het Republiekplein en het operagebouw.
In zijn ontwerp liep er een groene as vanaf het centrum naar de heuvel in het noorden. Daar zou een verbinding komen tussen de stad beneden en de wijken boven. Tamanjan zelf heeft de Cascade nooit gezien. Hij overleed in de jaren dertig, en het zou nog decennia duren voor er iets van zijn idee werd gebouwd. Aan de voet van de trap staat nu een standbeeld van hem, met zijn bouwtekeningen voor zich, alsof hij nog steeds aan het werk is.
Een trap die nooit helemaal af was
De bouw begon in de jaren zeventig, toen Armenië deel was van de Sovjet-Unie. Het ontwerp was groots: een reeks terrassen boven elkaar, met fonteinen, trappen en tuinen, helemaal bekleed met tufsteen. In de jaren tachtig was een groot deel klaar. Toen kwam de aardbeving van 1988, die het noorden van Armenië zwaar trof, en kort daarna de val van de Sovjet-Unie en een economische crisis die het hele land raakte. Het werk lag jarenlang stil.
Voor veel inwoners was de half afgemaakte trap in die tijd gewoon onderdeel van de stad. Je liep er doorheen, kinderen speelden er, en het bovenste deel bleef een bouwplaats. Ook nu is het ontwerp niet volledig afgerond. Bovenaan zie je nog de sporen van wat er had moeten komen.
Het is gebouwd van hetzelfde lichte tufsteen dat je overal in de stad ziet. Over dat steen en de kleur die het de stad geeft, schreven we in Jerevan, de roze stad.
Kunst op elke verdieping
In de jaren 2000 kreeg de Cascade een nieuw leven. De Armeens-Amerikaanse verzamelaar Gerard Cafesjian liet er een kunstcentrum in vestigen, het Cafesjian Center for the Arts. Zijn collectie moderne en hedendaagse kunst kreeg er een thuis, en de terrassen werden opnieuw ingericht.
Binnen in het gebouw lopen roltrappen naar boven, langs zalen met wisselende tentoonstellingen. Wie geen zin heeft om de trappen buiten te nemen, kan zo in een paar minuten naar boven, met onderweg kunst links en rechts. Buiten op de terrassen staan moderne beelden, en de bloembedden worden zorgvuldig onderhouden.
De beeldentuin aan de voet
Aan de voet van de Cascade ligt een tuin vol kunst. Je loopt er langs grote bronzen figuren, waaronder een paar opvallend ronde beelden van de Colombiaanse kunstenaar Fernando Botero, zoals een dikke kat die bij veel bezoekers favoriet is. Er staan ook werken van andere internationale kunstenaars, sommige speels, sommige vreemd. Kinderen klimmen erop, volwassenen maken er foto's bij, en 's zomers zitten er mensen op de bankjes in de schaduw.
Het voelt minder als een museum en meer als een plein waar kunst toevallig bij hoort. Er is geen kassa en geen hek. Je loopt er gewoon doorheen op weg naar iets anders, en blijft dan toch even staan.
Voor veel inwoners was dat een grote verandering. Een plek die jarenlang half af en wat vergeten had gelegen, werd ineens het visitekaartje van de stad. Niet iedereen was het eens met de keuze voor moderne kunst tussen het Sovjet-tufsteen, maar inmiddels kun je je de Cascade zonder beelden nauwelijks meer voorstellen.
Het uitzicht vanaf de Cascade in Jerevan
Wie de trappen helemaal neemt, of de roltrap binnen, komt boven uit op een plek waar je over heel Jerevan kijkt. Je ziet de opera recht voor je, de lanen die Tamanjan heeft getekend en de daken van het centrum. Op heldere dagen zie je in de verte de besneeuwde top van de Ararat. Voor Armeniërs is dat een bijzonder beeld, omdat de berg zo diep in hun cultuur zit, ook al ligt hij aan de andere kant van de grens.
Of je de Ararat ziet, hangt sterk af van het weer. In de zomer hangt er vaak een waas boven de vlakte. In de herfst en het voorjaar, na een regenbui of op een koude, heldere ochtend, heb je de meeste kans. Wie geluk heeft, ziet beide toppen scherp afgetekend tegen de lucht.
De avond
Het mooiste moment is de avond. Als de zon ondergaat, kleurt het tufsteen warm en gaan beneden in de stad de lichten aan. Op de terrassen zitten mensen te praten, jongeren hangen op de trappen en aan de voet van de Cascade vullen de cafés zich. In de zomer wordt het pas laat koel, en dan blijft het tot ver na middernacht druk.
Soms zijn er concerten in de open lucht of spelen er straatmuzikanten. Er is altijd wel iemand met een gitaar. Het is geen georganiseerd uitgaansleven, eerder een stad die besluit om buiten te zijn.
Een plek voor de hele stad
Wat de Cascade in Jerevan zo bijzonder maakt, is dat het van iedereen is. Toeristen komen er voor het uitzicht, maar voor de inwoners is het gewoon een plek om af te spreken, te wandelen en een avond door te brengen. Grootouders met kleinkinderen, studenten, stelletjes, families die na het eten nog een rondje lopen. Dat past bij een stad waar het leven zich graag buiten afspeelt, tot laat in de avond.
Het past ook bij hoe Armeniërs met tijd omgaan, en dat merk je zodra je er een uur hebt gezeten. Een wandeling naar de Cascade heeft geen doel. Je gaat erheen, je zit, je kijkt, je praat. Net als aan tafel is er geen haast.
Wat bezoekers vaak verkeerd inschatten
Een eerste misverstand is dat je de Cascade even snel kunt doen. Wie de trappen te voet neemt, is wel even bezig, zeker in de zomerhitte. Neem water mee, of gebruik de roltrappen binnen en loop alleen het laatste stuk buiten. Een tweede misverstand is dat er bovenaan niets meer is. Wie voorbij de bovenste trap verder klimt, komt in een rustigere wijk en kan doorlopen naar het Overwinningspark, met het grote beeld van Moeder Armenië dat over de stad uitkijkt.
En dan is er de timing. Veel mensen komen midden op de dag, als het licht hard is en de hitte het grootst. De vroege ochtend en de avond zijn veel mooier, zowel voor het uitzicht als voor de sfeer.
Een bezoek combineren met eten
Rond de voet van de Cascade liggen veel cafés en restaurants, en in de straten eromheen vind je plekken voor koffie, wijn en een maaltijd. Een avond die begint met de zonsondergang bovenaan en eindigt aan tafel beneden, is voor veel bezoekers het hoogtepunt van hun reis. Het is ook een goede plek om voor het eerst Armeens te eten, met lavash, gegrild vlees en een bos kruiden op tafel. Wie wil weten wat je dan kunt verwachten, vindt een overzicht in onze gids over de Armeense keuken.
Veelgestelde vragen
Wat is de Cascade in Jerevan?
De Cascade is een grote trap van tufsteen die het centrum van Jerevan verbindt met de wijken op de heuvel erboven. Er zijn terrassen, fonteinen, tuinen en beelden. Binnenin zit het Cafesjian Center for the Arts.
Kun je de Ararat zien vanaf de Cascade?
Ja, bij helder weer zie je vanaf de bovenkant de Ararat in de verte. De kans is het grootst in het voorjaar en de herfst, en vroeg in de ochtend. In de zomer hangt er vaak nevel boven de vlakte.
Is er een roltrap in de Cascade?
Ja, binnen in het gebouw lopen roltrappen naar boven, langs de tentoonstellingsruimtes. Zo hoef je niet alle trappen buiten te lopen. Het laatste stuk naar de top is wel te voet.
Wanneer kun je de Cascade het best bezoeken?
Tegen zonsondergang, als het tufsteen warm kleurt en de stad tot leven komt. De vroege ochtend is rustiger en vaak helderder voor het uitzicht. Midden op de dag is het in de zomer erg warm.
Aan de Kampstraat in Hilversum hebben we geen trap van tufsteen, maar die avondsfeer van Jerevan willen we wel meenemen. Rustig, met tijd voor elkaar en een tafel die niet vrij hoeft te zijn. Benieuwd wanneer Yerevan in 't Gooi opengaat? Kijk op onze homepage of mail naar info@yerevanrestaurant.nl.